Wachttijden

  • Wachttijden zijn een belangrijk thema bij cliënttevredenheid.
  • Duidelijke communicatie over de wachttijden vergroten de positieve ervaringen.
  • Budgetplafonds veroorzaken grotere wachtlijsten, waardoor de hulp stopt of de wachttijd verlengt.

Effect van wachttijden

Wachttijden zijn van grote invloed op de beleving van de jeugdhulp. Het thema wachttijden kent de meeste negatieve verhalen. In aanloop naar een hulptraject is al veel gebeurd waardoor de urgentie voor hulp vaak hoog is. Ouders gaan tot het uiterste om de afwezigheid van hulp te compenseren. Wanneer de hulp noodzakelijk wordt, dan telt elke dag. In een enkel verhaal ontstaat juist in die kwetsbare tussenfase een crisis. Uit de verhalen blijkt dat significant meer mensen de ervaring als negatief bestempelen, wanneer de wachttijd langer wordt dan 3 maanden. Wanneer de wachttijd voor hulp langer dan een half jaar duurt of zelfs uitblijft, wordt de ervaring als zeer negatief beschreven.

Bij tien (3%) ervaringen wordt het budgetplafond als reden van de wachttijd genoemd door de hulpverlener, soms al in de eerste helft in het jaar. Het knelpunt bestaat er dan uit dat er plots geen ruimte meer is voor verdere hulp. Deze negatieve ervaringen richten zich op de organisatie van hulp en over ‘het systeem’, en niet op de relatie tot de hulpverlener zelf.

Om van te leren Wanneer er duidelijkheid is over de wachttijd en vervolgens de juiste hulp wordt opgestart, dan wordt de wachttijd duidelijk positiever ervaren. Uit de data blijkt dat de wachttijden vergelijkbaar zijn met vorig jaar. Uit de verhalen blijkt dat aandacht en duidelijke communicatie tijdens de wachttijd ondersteunend werken.

“Een negatieve ervaring was dat het zo idioot lang duurde voordat ik hulp kreeg daar werd ik boos van en moedeloos en ook hulpeloos en dat is niet echt bevorderend voor mijn hele situatie om het even zacht uit te drukken. Gelukkig heb ik nu wel hulp en ik hoop en denk dat ze mij wel kan helpen dus dat is een positieve ervaring.”

“De oudste; fijn dat we zo snel terecht konden voor onderzoek en een gedegen rapport met adviezen kregen. Daar kunnen we mee verder! De jongste; langere wachttijd ( 3 maanden denk ik), maar vanaf de start mooi tempo qua onderzoek en aansluitend therapie en medicatie. Gedegen traject, goed toegankelijk. Fijn dus, kunnen we ook mee voort.”

“De wachttijd van 7 maanden was abominabel. Het feit dat je er dan alleen voor staat, maakte me echt boos en ik voelde me machteloos. Ik was blij dat mijn netwerk meedacht. In de eerste drie maanden was er vanuit de officiële hoek geen enkele bijstand. Een kind van een ouder die niet het netwerk of de mogelijkheden (financieel of verstandelijk) heeft om zelf aan de slag te gaan, is dan gewoon de sigaar.”